Onder de vroege avondhemel van Assen wordt elke vitrine een spiegel, elk ruitvlak een dun membraan tussen binnen en buiten. De lucht ademt nog het lauwe van de dag, maar aan de stoepen hangt al de scherpte van de nacht. Mensen lopen naar huis met boodschappentassen en kleine stiltes tussen zinnen. En ergens, in dat breekbare uur, kantelt iets.
Waar de dag kantelt
Er is een uur waarop het licht niet meer weet of het blijven moet of gaan, waarop schaduwen langer worden dan onze stappen. Op zo’n randje van de tijd, tussen routine en verrassing, wordt duidelijk hoe dun veiligheid soms is: een draad dat we onbewust met elkaar spinnen, elke dag opnieuw.
De Rondgang, 18:25
Donderdag 27 februari, rond 18:25 uur. In een drogist aan De Rondgang stapt een nog onbekende man naar binnen. Onder bedreiging van een mes eist hij geld uit de kassa; woorden worden kort, adem wordt klein. Even later verlaat hij de winkel met een geldbedrag. De bel aan de deur rinkelt alsof niets is gebeurd, de stilte erna is groter dan de ruimte die ze vult.
Buiten doet de stad wat een stad doet: ze neemt in zich op, ze laat los. Ergens flitst blauw langs gevels, een echo van sirenes scheert over baksteen. De politie zoekt de verdachte en roept getuigen op zich te melden; verhaal zoekt tegenverhaal, feiten wachten op ogen die het zagen. In het gangpad van pleisters en parfums blijft de lucht een tikje strakker dan voorheen.
Wat is veiligheid anders dan een overeenkomst zonder handtekening? Een zachte afspraak tussen vreemden: jij kijkt naar mij, ik naar jou, en samen houden we de schemer buiten de deur. Soms, zoals vanavond, kraakt die afspraak. We horen het knappen niet, maar we voelen het in hoe we onze sleutels vaster klemmen.
Wat de stilte achterlaat
In de nasleep blijven vragen drijven als stof in een schuine lichtbundel. Hoe veel van ons dagelijks leven is vertrouwen dat we niet benoemen? Een caissière die haar handen laat trillen en toch afrekent, een passant die zich omdraait en dan weer doorloopt, een wijk die probeert de draad opnieuw op te pakken.
Misschien is getuigenis niet alleen wat we aan de politie vertellen, maar ook wat we elkaar durven toe te geven: dat angst bestaat, maar dat nabijheid bestaat ook. Dat we de namen niet kennen, maar elkaars contouren wel. Op De Rondgang van de tijd, tussen kassa en kou, blijven we lopen, alert en zacht, en we binden ons weer aan dat dunne draadje van vertrouwen tot het sterker voelt dan het lijkt.
