Vanochtend, terwijl het eerste licht langs de rand van het raam schuift, lees ik een kop die als een kiezeltje het water van mijn gedachten rimpelt. De mok dampt, de straat is nog glanzend van de nachtelijke regen, en ergens in de verte kraakt een tram. Het bericht is kort, maar de echo is lang; het werpt vragen als schaduwen over het tafelblad. Wat we weten is een flard; wat we voelen is de rest van de wolk.
Een ochtend na het nieuws
De stad ademt anders na zo’n zin. Fietsbanden tekenen zilveren lijnen tussen plassen, en ramen houden hun adem even in. Het nieuws weeft draden langs onze stappen, onzichtbaar maar voelbaar, als het gewicht van een hand op je schouder. Ik denk aan gezichten die ik niet ken en straten waar ik nooit liep, en toch hoor ik hun echo in mijn eigen pas. Misschien is verbondenheid niets anders dan de vraag die we delen.
Tussen regels en regen
Er bestaat een afstand tussen wat er staat en wat er blijft hangen. Tussen de regels drupt de regen van betekenissen, en we lopen erdoor, schoenen die zacht in het water happen. Soms is het genoeg om iemand gedag te zeggen op de hoek, het trillen van een glimlach te vangen als een vogel. De lucht tilt op; het licht is een brief die niemand verkeerd kan lezen. In die eenvoud valt de wereld even stil en wordt ze draaglijk.
De persoonlijke stilte
Ik leg het toestel neer; meldingen zwermen als meeuwen boven een haven. Er is een kleine, ongepaste pauze die ik koester, waarin ik het bericht vouw als een briefje dat in een jaszak mag blijven. Wat is van mij om te herstellen? Misschien mijn aandacht: hoe ik kijk naar handen bij de bakker, naar de trilling van een fietsbel, naar ramen die binnenlichten en wolken die rafels aan de dag naaien. Ik kies voor een langzamer ritme, een adem die me ophaalt.
Het nieuws wijst aan waar het schuurt, maar ook waar we nog kunnen voelen. Buiten slaat ergens een deur dicht, het water trekt zich terug in stille glans, en ik stap de stoep op met een geur van regen in mijn kraag. Ik besluit te getuigen van het kleine, het zekere, het zachte—ruimer dan cijfers, trager dan commentaar. Misschien is dat genoeg voor nu: lichter lopen, luisterend als een antenne, en de dag beginnen als een blad dat niet blanco is, maar open.
