Vanochtend, nog voor de zon zich toonde, las ik een kort bericht. Een paar regels en een schimmige foto, zo’n beeld dat in de hoek van je blik blijft hangen. Geen groot verhaal, geen donderende primeur, eerder een rimpeling aan het oppervlak van de dag. Toch merkte ik hoe mijn adem vertraagde, alsof de woorden aan mijn polsen trokken. Niet om te alarmeren, maar om te laten luisteren naar iets dat onder het hoorbare ligt.
Er is een stilte die ontstaat tussen al die meldingen en scrollende rijen. Een ruimte waar een zin nog kan uitpakken, waar de betekenis schuurt en glanst. In die ruimte, die soms pas tevoorschijn komt wanneer het scherm dooft, vraag ik me af wat nieuws eigenlijk met ons wil: informeren, bewegen, verdelen, helen? Of alleen vergezellen, als een onbekende die een halte met je deelt en even zijn jas rechttrekt.
De echo van een bericht
Eén klein bericht kan dagenlang nagonzen. Niet omdat het de grootste waarheid in zich draagt, maar omdat het iets aanraakt dat we al wisten en vergaten. Dan voel ik hoe mijn gedachten een kring vormen, hoe ik afweeg welke woorden ik binnenlaat. Tussen de letters weeft zich een ritme dat uitnodigt tot knikken, tot schrikken, tot doorlopen. Maar soms is er dat andere ritme: traag, eerlijk.
Tussen weten en voelen
Feiten bieden grond, cijfers een hek, grafieken een kaart. Toch is het de wind over die kaart die mij leidt, de kleine verschuiving wanneer een zin nabij komt. We zijn niet alleen lezers; we zijn resonantie, weegschaal, adem. Ik oefen in het uithouden van nuance, in het verdragen van niet-weten, en in het kiezen van een tempo dat menselijk is, terwijl de wereld op versneld beeld lijkt te lopen.
Wat blijft
Misschien blijft er vooral dit: de verantwoordelijkheid van aandacht. Dat we zorgvuldig kijken, dat we de bron benoemen, dat we het verhaal niet verbruiken maar bevragen. Dat we aan de rand van elk bericht iemand zien staan, adembenemend gewoon, met sleutels in de hand en een afspraak in het hoofd. En dat we, voor we verdergaan, even groeten.
Ik vouw het scherm dicht als een krant net van de pers. Buiten glijdt licht langs het raam, regen in dwarrelende lijnen. Het nieuws beweegt mee, niet als bevel, maar als verzoek: wees helder, wees zacht, wees aanwezig. Laat de dag, met alles wat ze brengt, niet harder maar dieper worden.
