Het nieuws rolt door ons heen als een onzichtbare golf: een melding op een scherm, een zin die oplicht en dooft, en toch natrilt in de kamer. Er was een bericht vandaag, niet groter dan een handpalm, maar groot genoeg om de stilte anders te kleuren. Ik merkte hoe mijn adem verschoof, hoe de tijd even kantelde, alsof de dag zijn jas op een andere stoel hing. Soms vraagt een gebeurtenis slechts dit: dat wij even anders luisteren.
Wat blijft na het bericht
Wat blijft, is niet het getal, niet de grafiek, niet de oude lijn van oorzaak en gevolg. Wat blijft, is de trilling in het alledaagse: de ketel die opwarmt, het raam dat nog even licht vasthoudt, de blik in de tram die dezelfde zin kan hebben gelezen. In die kleine verschuivingen wonen we samen, zonder afspraak. We dragen het bericht als water in de hand, morsend en voorzichtig tegelijk.
De ruimte tussen woorden
Ik denk aan de ruimte tussen woorden, waar betekenis ademt. Tussen “nu” en “straks” groeit een veld van keuzes, licht als veren en donker als bergen. Het nieuws wijst; wij wandelen. Soms lopen we mee, soms stappen we opzij en luisteren naar het zachte tikken van een klok, het nerveuze lachen in de lift. Daar, in het onopvallende, krimpen grote bewegingen tot menselijke maat.
Misschien is dat wat me trof: dat onder elke headline een stil lichaam van verhalen ligt. Namen nog onuitgesproken, handen die aarzelen, vragen op een drempel. Ik wil niet harder praten dan nodig. Ik laat de deur op een kier, zodat wat binnenkomt zijn jas kan uitdoen, zijn schoenen naast de mijne zet, en wij kunnen zwijgen tot de taal zichzelf vormt.
Ademhalen in de ruis
Hoe adem je in een tijd die altijd sneller wil? Door de pols te meten aan iets dat niet tikt: een wolk die trager drijft dan je blik, een pen die aarzelt voor hij schrijft, een gezicht in de spiegel dat je niet update maar ontmoet. In die traagheid valt het bericht niet uiteen; het vindt bodem. Als het landt, voel ik hoe mijn rug rechter wordt en mijn schouders weer horizon vinden.
Misschien is dit wat ik vandaag kan: aanwezig blijven bij wat beweegt, zonder het meteen te vangen. De wereld meldt; wij antwoorden, soms met daden, soms met stilte. Daartussen groeit een kompas dat niet schreeuwt maar wijst, en een hart dat weet dat het dragen kan.
