In de vroege rand van de dag, als het licht nog aarzelend over de vensterbank schuift, voel ik hoe de wereld zich uitrekt als een kat. Er is een nauwelijks hoorbare klik in de lucht, een verschuiving van haast naar aandacht. Mijn adem neemt langer de tijd om binnen te komen. Iets in mij zet neer, zoals een kop op een tafel gezet wordt: met een zachte, doelbewuste tik.
Over de pauze tussen zinnen
Er bestaat een seconde die niemand bezit. Zij glipt tussen twee agenda-afspraken door, kruipt onder het rumoer en blijft daar liggen, warm als een kiezelsteen in de zon. In die seconde gebeurt niets, en juist daarom zoveel. De ruis zakt, en wat overblijft is de dunne draad van betekenis die anders onder spanning staat. Het is niet dat tijd stilstaat; het is dat wij ophouden met duwen.
Wat blijft liggen wanneer we rennen
Als we te snel willen, verliezen we de kleine signalen: de trilling van een gedachte die nog woorden zoekt, de manier waarop schaduw de vorm van een stoel verandert, de lach in de ogen van iemand die je naam net even anders zegt. We denken dat snelheid een vorm van vrijheid is, maar vaak is het eerder een bewaking van onze eigen onrust. In vertraging wordt zichtbaar wat meereist en wat mag worden achtergelaten.
Een kleine oefening
Leg je hand op de tafel en voel het koele hout. Noem drie geluiden die je hoort zonder ze te beoordelen. Adem in voor vier, uit voor zes. Vraag niet naar de opbrengst. Laat het moment zichzelf dragen, zoals water een blad draagt zonder het te bezitten. Herhaal wanneer je vergeet, en vergeet gerust vaak.
De stad als spiegel
Buiten ademt de straat in rimpels: banden op natte stenen, een vroege fietser die zijn schouders optrekt tegen de wind, ramen die licht als honing morsen. De stad houdt ons een spiegel voor, niet om te controleren, maar om te verzachten: hier zijn we onderdeel, niet middelpunt. In elke ruit zie ik een versie van mezelf die minder hoeft te bewijzen en meer mag aanschouwen. De gevels knikken; ze hebben alle haast al eens gezien.
Ergens tussen ademhalen en loslaten ontstaat ruimte. Niet groots, niet plechtig, maar precies groot genoeg voor een andere keuze. In die ruimte kan men milder kijken, zachter spreken, met de hand iets later optillen. Misschien is dat wat duurzamer is dan tijd winnen: leren om niet alles te willen vasthouden, en toch niets te laten vallen dat werkelijk van ons is.
