De melding valt op mijn scherm als een koele druppel: klein, helder, en toch zwaar genoeg om de ochtend te verschuiven. Het nieuws reist sneller dan adem, maar arriveert traag in het lichaam. Tussen cijfers en citaten hoor ik een zachte hartslag — de mijne, de onze. Ik schuif de telefoon opzij, voel het hout van de tafel, littekens van eerdere dagen. Wat er gebeurd is laat zich opschrijven, maar vraagt om een andere manier van lezen.
De trage adem van de ochtend
Buiten strooit de regen stippen stilte op het glas. Koffiedamp klimt als een dun gebed omhoog. Ik lees opnieuw, langzamer, laat witregels werken als ademteugen. Achter elk feit staat een gezicht dat ik niet ken; achter elk getal een brug die iemand overstak. De wereld draait door, maar vanochtend voelt ze schuin, alsof balans iets is dat je oefent, niet bezit.
Tussen feit en gevoel
Er zijn officiële zinnen: verklaringen, tijdlijnen, grafieken. Er zijn zinnen die nergens worden afgekondigd: herinneringen, vermoedens, de nerveuze trilling van een sleutel in een slot. Ik probeer ze te dragen zonder ze te mengen. Feit is vorm; gevoel is kleur. Wanneer ik mijn ogen sluit, blijven vormen als silhouetten staan, maar de kleuren verschuiven met mijn adem. Misschien is eerlijkheid ruimte laten waar stilte niet schuldig is.
Echo’s in de stad
Straks vouwen trams de dag open. In het café ritselen kranten als vogelvleugels; iemand stuurt het bericht door met een enkel woord: kijk. Aan de overkant veegt iemand de stoep in ritmen die niets verklaren. We zullen knikken, vragen, zwijgen. Het nieuws is een steen in water: de kringen raken meer oevers dan we kennen, ook die in onszelf waar we zelden komen.
Misschien is dit de keuze van vandaag: niet wat we zeggen te weten, maar wat we bereid zijn te dragen. Een fractie aandacht, een correctie van koers, woorden die niet snijden maar openen. Ik leg de telefoon terug in het licht en luister hoe de kamer antwoordt: een tik van de radiator, het suizen in leidingen, mijn adem die rustiger wordt. Buiten begint de dag gewoon opnieuw. Wat we aanraken wordt lichter wanneer we het samen vasthouden.
