Elke ochtend opent de stad haar ogen, alsof ze zich herinnert hoe kwetsbaar ademen is. De straten glanzen nog van een nachtelijke regenbui; krantenkoppen zwellen en krimpen in etalages, fluisterend over wat voorbijging en wat blijft. In het glas weerspiegelt een hemel vol schildpadwolken, voorzichtig, zoals een hart dat begint.
Tussen druppels en daden
Ik zie mensen hun jassen sluiten als zinnen die tot een komma komen. Ze stappen tussen plassen, terwijl fietsen een kleine interpunctie toevoegen aan de ochtend. Niet het grote gebaar, maar de stille routine draagt vandaag de dag: een sleutel die omdraait, een hond die wacht, een hand die brood scheurt.
Langs portieken waar namen op belplaten als kleine archieven staan, wordt de dag opengeslagen. De lucht ruikt naar steen en gist; ergens gaat een rolluik omhoog als een zucht van metaal. We tellen de verliezen, maar ook de kruimels van hoop, en proberen beide handen leeg genoeg te houden om te dragen.
Wat blijft als het lawaai verstomt
Wanneer de uitvergroting van het moment uitdijt tot stilte, blijft de werkelijkheid achter: koffie die damp slaakt, een brief die wordt gevouwen, een kus die de voordeur verzacht. Het is in deze kaders dat betekenis zwaarder weegt dan klank. Tijd wordt gemeten in ademlengtes, niet in breaking banners.
Misschien zijn we gemaakt voor dit trage corrigeren: stap vooruit, schuin terug, opnieuw proberen. Tussen gevels die verhalen vasthouden als oude boeken, oefenen we met mildheid. We herschrijven wat scherp was met marges vol wit. De regen helpt: ze wist niet uit, ze mengt; ze maakt overgangen waar eerder breuken waren.
De schaal van het kleine
Ergens op de hoek telt iemand munten voor een buskaartje; verderop tilt een bloemist een emmer anjers naar het licht. De wereld schuift door in millimeters. We hoeven niet groter te praten om die maat te eren. Wie luistert, ontdekt hoe zacht de dag zijn rug recht.
Op het natte plaveisel ligt een tweede stad, volledig van spiegelingen. Een paraplu glijdt als een donkere maan door dat waterige firmament. Bij de bakker buigt een kind naar het glas; het lacht naar zichzelf en naar het brood. Even lijkt alles te passen: mens, lucht, steen en verwachting.
En terwijl de wolken uiteenvallen tot licht, kies ik ervoor de wereld niet te verharden. Ik draag wat ik weet als breekbaar porselein: met beide handen, tegen mijn borst. Zo gaan we verder, niet door het rumoer te overstemmen, maar door elkaar te bewaren, als regen die blijft glanzen.
